Fjár­festu í karllægum fé­lögum báðu síðan um fund með for­stjóranum

Greinin er í grunninn viðtal við einn einstakling, Erlu Ósku Ásgeirsdóttur, og hefði vel getað virkað sem eðlileg persónugrein eða viðtal um verkefni hennar. Vandinn er hins vegar sá að hún er birt sem ritstjórnarefni í viðskiptahlutanum, ekki sem viðtal eða persónugrein, og þar af leiðandi má gera hærri kröfur um fjölbreytni heimilda og gagnrýna nálgun. Tölur um kynjaskiptingu í stjórnendahópi (67%, 86%, 75%) eru settar fram án þess að vísað sé í ákveðna heimild: eru þær frá GEMMAQ, Hagstofu eða öðrum aðila? Lesandinn getur ekki staðreynt þær sjálfstætt. Sama á við um Gallup-könnunina sem nefnd er, þar sem aðeins kemur fram nafn könnunarinnar en ekki hvenær hún var framkvæmd eða hvaða útgáfu er vísað í. Tilvísun í Harvard Business Review er jafn óljós. Mikilvægara er þó hvað vantar. Enginn annar aðili fær að tjá sig: hvorki fulltrúi skráðra félaga sem verkefnið beindist að, fræðimaður á sviði kynjajafnréttis né raddblær sem dregur í efa nálgunina. Blaðamaðurinn setur afstöðu viðmælandans fram nánast án allra áskorana; setningar eins og „en síðan kemur alltaf þetta stóra EN" eru meira talsmennska en fréttaflutningur. Kaflinn um gervigreind og mannauðsmál snertir aðeins yfirborðið og tengist aðalefninu lauslega. Framsetning fyrirsagnarinnar er snjöll en efnið stendur ekki undir þeirri loforðsgjöf; söguþráðurinn um fjárfestingaverkefnið er áhugaverður en skortur á utanaðkomandi staðfestingu eða gagnrýnni röddum veikir trúverðugleika greinarinnar sem ritstjórnarefni.