Vísindaferð í Brussel eða umsókn um aðild?
Skoðanagrein eftir formann Verkalýðsráðs Sjálfstæðisflokksins þar sem haldið er fram að atkvæði um já í væntanlegri þjóðaratkvæðagreiðslu sé í raun atkvæði um aðild að ESB, ekki einungis um að „skoða hvað sé í boði". Höfundur vísar í 49. grein Lissabon-sáttmálans og lýsir aðildarferlinu til stuðnings rökum sínum.
Greinin er birt sem skoðun á Vísi og höfundur er nafngreindur ásamt stöðu sinni sem formaður Verkalýðsráðs Sjálfstæðisflokksins; gagnsæið er því viðunandi. Kjarninn í rökstuðningnum er skýr: já-atkvæði jafngildi vilja til aðildar, og öll orðræða um að vera eingöngu að „kanna hvað sé í boði" sé villandi. Tilvísun í 49. grein Lissabon-sáttmálans styrkir röksemdafærsluna og gefur lesandanum sannreynanlegan grunn. Höfundur lýsir jafnframt rétti umsóknarríkisins til að stöðva ferlið hvenær sem er, sem sýnir ákveðið heiðarleika gagnvart gagnrökum. Á hinn bóginn hefði greinin verið sannfærandi ef höfundur hefði tekist á við helstu rök andstæðu hliðarinnar með meiri nákvæmni; hann hafnar „skoðunar"-nálguninni sem heimabrúki en útskýrir ekki nægilega hvers vegna hún hefur náð fótfestu í umræðunni eða hvort hún hafi einhvern lagalegan grunn, til dæmis í orðalagi þingsályktunar eða atkvæðaseðilsins sjálfs. Rökstuðningurinn er því ágætur en nokkuð einþráður.
