Fullveldi er ekki stofustáss
Skoðanagrein sem hvetur til JÁ í þjóðaratkvæðagreiðslu um ESB-viðræður, byggð á líkingu við Ferðir Gúllívers. Höfundur gerir grein fyrir eigin bakgrunni og hagsmunum með óvenjulegri hreinskilni, en röksemdafærslan er nær eingöngu myndræn og forðast að takast á við sterkustu gagnrökin.
Greinin er birt í skoðanadálki og því er ekki hægt að gera kröfu um jafnvægi heimilda. Það sem stendur upp úr er upplýsingagjöf höfundar: hún nefnir að hún hafi starfað fyrir framkvæmdastjórn Evrópusambandsins, að hún reki eigið ráðgjafarfyrirtæki og sé sérfræðingur í Evrópumálum. Þetta gerir lesanda kleift að meta hvaðan sjónarhornið kemur, og það er meira en oft sést í kosningagreinum.
Röksemdafærslan sjálf er hins vegar mun þynnri en yfirbragðið gefur til kynna. Gúllíversmyndin er falleg en hún sannar ekkert; hún endurtekur sömu hugmynd fjórum sinnum í stað þess að styðja hana. Aðeins ein efnisleg fullyrðing er sannreynanleg, sú að EES-samningurinn veiti markaðsaðgang en ekki sæti við borðið þegar reglur eru mótaðar, og hún er látin stanslaus. Engar tölur, engar tilvitnanir í skýrslur, engin dæmi um tiltekin mál þar sem Ísland hafi orðið undir í EES-ferlinu. Höfundur hefur reynsluna til að nefna slík dæmi og það er einmitt þar sem greinin missir tækifæri.
Alvarlegasta veikleikinn er sá að kjarnaröksemdin, að hægt sé að setjast að borðinu og hafna niðurstöðunni ef hún er ekki nógu góð, er umdeild en sett fram sem sjálfsögð. Þeir sem eru á öndverðum meiði halda því fram að viðræðuferlið sjálft skapi kostnað, aðlögunarkröfur og pólitíska bindingu. Höfundur gæti hrakið það; hún gerir það ekki, hún nefnir það ekki. Röksemdafærsla sem sniðgengur sterkasta gagnrökið hjá sér virkar sannfærandi aðeins fyrir þá sem eru þegar sammála.
Vel skrifuð, hreinskilin um eigin stöðu, en efnislega létt. Hún nær því sem ágæt kosningagrein á að ná og ekki meira.
