Aukning starfs­manna Reykja­víkur­borgar

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur kynnir sig sem „almennan kjósanda og gagnanörd". Sem slík er hún metin á gæðum rökstuðningsins, ekki á hefðbundnu jafnvægi heimilda. Kjarni röksemdafærslunnar er skýr: nafnverðstölur um launakostnað (53 milljarðar 2019, 90 milljarðar 2025) eru ekki sambærilegar nema leiðréttar fyrir verðbólgu og launaþróun, og þegar það er gert er raunaukningin lítil. Þetta er gild og mikilvæg aðferðafræðileg athugasemd sem of sjaldan kemur fram í opinberri umræðu. Það vantar hins vegar nokkuð til að rökstuðningurinn standist ítarlega skoðun. Í fyrsta lagi vísar höfundur í „opin gögn" Reykjavíkurborgar án þess að gefa beina tilvísun eða slóð; lesandinn þarf sjálfur að leita uppi gögnin. Verðbólgutalan 44,13% og launahækkunin 63,5% eru settar fram án þess að tilgreina uppruna, hvort sem um er að ræða launavísitölu Hagstofunnar eða aðra mælikvarða. Í öðru lagi er niðurstaðan, 2,68 milljarðar í raunaukningu, áhugaverð en gæti verið villandi: höfundur notar launahækkun á heildarlaun sem viðmið, en launahækkun per starfsmann og fjöldi stöðugilda eru ekki endilega sami hluturinn. Ef ný störf bættust við á lægri launum en meðaltali myndi launaþróunarstuðullinn ofmeta „sjálfvirka" hækkun eldri stöðugilda. Þessi einföldun er ekki nefnd. Í þriðja lagi nefnir höfundur lög um farsæld barna og stuðning við fatlaða sem skýringu á auknum skyldum, en tilgreinir ekki hvaða lög eða hvenær þau tóku gildi; þetta er almenn vísun sem erfitt er að sannreyna. Fjölgun borgarbúa um „tæplega 15 þúsund" er sett fram sem staðreynd en án tilvísunar. Á heildina litið er þetta skýr og gagnleg innlegg í umræðuna, en rökstuðningurinn hefði orðið sterkari ef höfundur hefði vísað betur í heimildir og viðurkennt takmarkanir eigin útreikningsaðferðar.