Þarf Icelandair að skipta um nafn?

Greinin er birt sem skoðun á Vísi og höfundur gefur sig skýrt fram sem formann FÍA, stéttarfélags flugmanna. Það er til fyrirmyndar; lesandinn veit strax hvaðan vind blæs. Röksemdafærslan er vel skipulögð og byggir á nokkrum sannreynanlega atriðum: kauphallatilkynningu Icelandair, viljayfirlýsingu, og sögulegum tölum um tap á fyrri erlendum fjárfestingum (Smartlynx, Travel-Service, Cabo Verde Airlines). Þessar tölur eru að vísu ekki studdar tilvísun í ársreikninga eða aðrar opinberar heimildir innan greinarinnar sjálfrar, en gætu verið studdar í opinberum gögnum sem höfundur þekkir úr sinni stöðu. Veikleikinn felst ekki í skorti á jafnvægi, þar sem skoðanagrein þarf ekki slíkt, heldur í því hvernig höfundur setur fram ákveðnar fullyrðingar sem staðreyndir án nægilegs rökstuðnings. Setningin „sterkar vísbendingar um að meginástæða verkefnisins sé að færa hluta starfsemi Icelandair út fyrir íslenskt vinnumarkaðsumhverfi" er kjarni málsins en studd eingöngu þeirri staðreynd að stjórnendur hafi ekki viljað svara spurningu FÍA um forgang starfsmanna. Þótt það sé athyglisvert er það ekki sönnun. Almenn fullyrðing um að Malta sé „vinsæll áfangastaður" fyrir flugfélög sem vilji komast hjá kjarasamningum er sett fram án tilvísana í rannsóknir eða dæmi. Einnig segir höfundur að flugfélög sem gera Boeing 757 út í Evrópu borgi almennt hærri laun en Icelandair, sem er áhugaverð staðhæfing en stendur án heimildar. Rökin um „félagslegt undirboð" byggja þannig á færri stoðum en hægt er að ætla af sjálfstrausti textans. Sem hagsmunagrein frá stéttarfélagi er þetta þó skýrt og heiðarlegt verk; höfundur leynir ekki stöðu sinni og kemur fram með raunveruleg álitaefni sem eiga erindi.