Ein­kunnir og á­byrg um­ræða

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber þess skýr merki. Höfundur er nafngreindur sem skólastjóri Garðaskóla, sem er bæði styrkleiki og veikleiki: lesandinn veit nákvæmlega hvaðan sjónarmiðið kemur, en um leið er ljóst að höfundur er aðalhagsmunaðili í umræðunni sem hann gagnrýnir. Röksemdafærslan er í grunninn skýr og vel uppbyggð. Höfundur bendir á að samanburður á einkunnum nemenda milli árganga (8., 9. og 10. bekkur) sé villandi vegna þess að hann hunsi eðlilegan námsframgang, og býður fram annan samanburð, þ.e. lokaeinkunnir útskriftarnemenda milli ára, sem hann segir sýna verðhjöðnun frekar en verðbólgu. Þetta er rökrétt gagnrýni á framsetningu. Tölurnar um framhaldsskólaáfanga í samstarfi við Fjölbrautaskólann í Garðabæ eru áhugaverðar og sannreynanlegar; þær veita greininni efnislegt vægi umfram almenna skoðun. Það sem veikir greinina frá sjónarhóli rökfærslu er að höfundur vísar í „meðfylgjandi línurit" sem lesandi hefur ekki aðgang að í textanum, og þar með stendur fullyrðingin um verðhjöðnun í íslensku á veikari grunni en ella. Einnig gagnrýnir höfundur Morgunblaðið og Viðskiptaráð fyrir að draga ályktanir af „brotakenndum gögnum" en setur sínar eigin tölur ekki í samhengi við landsvísu; hann viðurkennir þó sjálfur að hann hafi ekki þá yfirsýn, sem er heiðarlegt. Sem skoðanagrein er þetta vel yfir meðallagi: skýr afstaða, nafngreindur og faglegur höfundur, og tölulegar stoðir sem lesandi getur í meginatriðum kannað.