„Ég myndi ekki hrósa fólki fyrir að grennast“

Greinin er í eðli sínu viðtals- og persónugrein sem birtist í lífsstílsflokki, og það ber að meta hana á forsendum þeirrar tegundar. Elín Vigdís er nafngreind heimild með skýran bakgrunn: formaður SÁTTar og ráðgjafi hjá átröskunarteymi Landspítalans. Persónuleg saga hennar og fagleg reynsla gefa viðtalinu trúverðugan grunn. Jákvætt er að sjálfsvígaviðvörunin er til staðar, sem er ábyrgt. Það sem dregur úr ritstjórnarlegu gildi er að nokkrar staðhæfingar í inngangstextanum, sem virðast koma frá blaðamanninum sjálfum fremur en viðmælandanum, eru ekki studdar heimildum. Fullyrðingin um að tilfellum átraskana meðal ungra kvenna hafi fjölgað undanfarin misseri, og að sú yngsta sem greinst hafi sé níu ára, er sett fram sem staðreynd en án tilvísunar í gögn eða stofnun. Þetta gæti átt rætur í opinberum upplýsingum frá Landspítala eða embætti landlæknis, en lesandinn getur ekki sannreynt það út frá textanum einum. Einnig er tillaga Elínar Vigdísar um bann á samfélagsmiðlum fyrir börn yngri en sextán ára og gagnrýni hennar á meðferðarkerfið sett fram án þess að rödd heilbrigðisyfirvalda eða annarra sérfræðinga sé leitað. Í viðtalsgrein er slíkt ekki endilega krafa, en greinin flytur pólitískar kröfur, til dæmis um lagabreytingar og kerfislega galla, sem hefðu styrkst við sjálfstæða staðfestingu eða andsvör. Textinn er einnig endurtekinn orðrétt á tveimur stöðum, sem bendir til slælegs klippingarferlis.