Réttindi fatlaðs fólks skert gríðarlega eftir að Mannréttindastofnun tók til starfa
Greinin fjallar um áhrif þess að Réttindagæsla fatlaðs fólks var færð undir Mannréttindastofnun Íslands og byggir aðallega á vitnisburði eins foreldris og formanni Landssamtakanna Þroskahjálpar. Mannréttindastofnun fær ekki tækifæri til að svara í greininni. Framsetningin er einsleit og nánast alfarið gagnrýnin á breytinguna.
Stærsti veikleikinn er að Mannréttindastofnun Íslands, sem er skotmark gagnrýninnar, fær ekkert tækifæri til að svara. Greinin sakar stofnunina um slæma þjónustu, erfiðleika við samskipti og rýrnun réttinda, en enginn fulltrúi hennar er spurður. Þetta er grundvallarforsenda í fréttamennsku: sá sem sakað er á að fá að svara. Heimildir greinarinnar eru tvær, Falur Þorkelsson sem aðstandandi og Guðmundur Ármann Pétursson formaður Þroskahjálpar, og báðir eru á sömu hlið málsins. Sjónarmið þeirra eru eðlileg og réttmæt viðfangsefni, en greinin verður í raun málsvörn frekar en fréttagreining þegar enginn mótaðili fær rödd. Einnig vantar tölulegar staðreyndir til samanburðar: hversu mörg mál vinnur Mannréttindastofnun nú á móti þeim tvö til fjögur þúsund sem Réttindagæslan vann? Hvaða sjónarmið löggjafans bjuggu að baki breytingunni? Fyrirsögnin fullyrðir „gríðarlega" skerðingu sem staðreynd, þótt einungis tveir einstaklingar af sömu hlið rökstyðji hana. Þetta er ekki ómerkilegt efni, heldur ófullkomin fréttamennska.
