Sendiherra Danmerkur beitti sér gegn sýningu umdeildrar grænlenskrar heimildarmyndar í Norræna húsinu

Styrkleikar greinarinnar eru umtalsverðir. Heimildakeðjan er gagnsæ: lesandinn fær strax að vita að fréttaflutningurinn byggir á umfjöllun Journalisten, sem aftur vísar í tölvupóstsamskipti sem blaðið hefur undir höndum. Þetta er skýr og heiðarleg tilvitnun í upprunalega fréttaflutning. Greinin er vel jafnvæg, þar sem bæði Sabina Westerholm, Erik Vilstrup Lorenzen og Karen Ellemann fá að svara, auk þess sem fræðikonurnar Sólveig Ásta Sigurðardóttir og Bryndís Björnsdóttir setja fram sína túlkun. Gagnrýni á sjálfa heimildarmyndina er einnig nefnd stuttlega, sem er mikilvægt samhengi. Veikleiki er sá að greinin er í eðli sínu endursögn á annarri umfjöllun frekar en sjálfstæð fréttamennska; engin merki eru um að blaðamaðurinn hafi sjálfur leitað til viðmælenda eða bætt nýjum heimildum við. Framsetningin hallast nokkuð í átt að túlkun fræðikonanna, þar sem fullyrðingin um „pólitíska pressu" er notuð sem millifyrirsögn án fyrirvara. Svör Sabinu og Karen Ellemann draga hins vegar úr þeirri framsögn, svo jafnvægið helst þótt framsetningin gefi þeirri túlkun nokkurt forskot. Á heildina litið er þetta ábyrg og vel uppbyggð frétt sem tryggir lesandanum aðgang að mörgum sjónarhornum.