EES eftir 29. ágúst 2026
Skoðanagrein á Vísi þar sem hagfræðingur varar við því að fríverslunarsamningur í stað EES sé ekki sjálfgefin leið til aukins svigrúms. Röksemdafærslan er skýr, byggir á nafngreindri heimild og viðurkennir gagnstæð sjónarmið. Helsti veikleiki er að greinin spyr spurninga sem hún reynir ekki að svara.
Birt undir skoðanamerki, og innan þess ramma er hér óvenju hófstillt framlag. Höfundur byrjar á því að hafna þeirri túlkun sem hefði verið henni pólitískt hentugust: að 52,8% niðurstaðan sé staðfesting á EES. Sú sjálfsgagnrýni gefur greininni trúverðugleika strax í upphafi.
Burðarásinn er ein nafngreind heimild, grein Carls Baudenbachers, fyrrverandi forseta EFTA-dómstólsins, tilgreind með titli svo lesandinn getur flett henni upp. Kjarnaröksemdin um tveggja stoða kerfið og skiptin milli markaðsaðgangs og stofnanabindingar er rétt fram sett og höfundur nefnir sjálf gagnvalkostinn, fulla aðild, í stað þess að þegja um hann.
Þar sem greinin gefur eftir er í dæmunum. Bretland og Sviss eru kölluð til vitnis en aðeins í einni málsgrein hvort; hvað gerðist í raun í samningaviðræðum ESB og Sviss um stofnanarammann er látið ósagt, þótt það sé einmitt kjarni röksemdarinnar. Þá er aldrei nefnt hverjir tala fyrir fríverslunarsamningi, svo höfundur tekst á við ónafngreindan andstæðing. Spurningarnar í lokin eru réttar, en hagfræðingur hefði getað gert tilraun til að svara þeim.
