„Er þetta ekki komið út í hártoganir?“
Frétt Vísis úr þriðja degi réttarhaldanna í Dettifossmálinu byggir á eigin viðveru blaðamanns í dómsal, með nafngreindum saksóknara, verjanda og sakborningum og beinum tilvitnunum úr vitnaleiðslum. Umgjörðin er hefðbundin dómsmálafrétt og heldur saman, en fyrirsögn og inngangur taka upp framsetningu saksóknara um að spurningar verjanda séu hártoganir.
Sterkasta einkenni fréttarinnar er að hún er unnin á staðnum. Blaðamaðurinn vitnar í tilgreinda málsaðila, endurspeglar bæði gagnrýni verjanda á vinnubrögð lögreglu og athugasemdir saksóknara, og heldur til haga að sakborningar hafna sakargiftum. Athyglisverðust er lokalínan þar sem blaðamaðurinn upplýsir að hann hafi sjálfur ekki séð símana úr sæti sínu; slík hreinskilni um sjónarhorn heimildarmannsins, blaðamannsins sjálfs, er fágæt og styrkir trúverðugleikann.
Framsetningin er hins vegar ekki hlutlaus. Fyrirsögnin og undirtitillinn, þar sem sagt er að deilt sé „um stærðir á Absolut vodkaflöskum og liti á símum“, gera athugasemd saksóknara að ramma fréttarinnar. Þar með er efnislegri vörn, sem snýst um sönnunargildi rúmmáls og eignarhald síma, stillt upp sem smámunasemi. Þetta er valkvæð túlkun og þar hefði mátt gæta betur jafnvægis.
Lögreglumaðurinn sem ber vitni er ónafngreindur; í dómsmálafréttum er það venja, en lesandinn getur þá ekki metið stöðu lögreglumannsins í rannsókninni. Loks er óskýrt í setningunni um ákæruatriði hver „hann“ er sem ekki sé ákærður fyrir innflutning, og það atriði skiptir máli fyrir skilning á sakargiftum.
