Nemandinn fær tíu – en hvað hefur hann lært?
Skoðanagrein framhaldsskólakennara um áhrif gervigreindar á námsmat, byggð á eigin mælingu í kennslustund þar sem sama verkefni var lagt fyrir í opnu og lokuðu umhverfi. Höfundur setur fram þriggja stoða kennslulíkan og kallar á stuðning við kennara. Röksemdafærslan er skýr og hófstillt, en gagnagrunnurinn er einn hópur og einn dagur.
Sjaldgæft er að skoðanagrein um skólamál byrji á eigin mælingu, og hér gerir höfundur það: meðaleinkunn 8,53 í opnu umhverfi, þrettán af 22 nemendum með 9,5 til 10, og fall um tvo heila þegar sama verkefni var lagt fyrir í læstu umhverfi. Tölurnar eru tilgreindar, aðstæðurnar skýrðar og niðurstaðan sett fram með varúð: munurinn „bendir til þess“ að hluti hópsins hafi notað utanaðkomandi aðstoð. Þessi hófsemi styrkir greinina.
En 22 nemendur í einni kennslustund eru þunnur grunnur og höfundur ræðir ekki aðrar skýringar sem liggja beint við: álag við lokað próf, skertur aðgangur að eigin glósum, minni hvatning í endurtekinni fyrirlögn. Hann bendir réttilega á að nemendur höfðu þegar séð spurningarnar, sem vinnur með honum, en engin tilvísun er í rannsóknir eða reynslu annarra skóla. Fullyrðingin um að ójafn aðgangur að greiddri gervigreind auki bil milli nemenda er sett fram án nokkurs stuðnings.
Höfundur upplýsir í lokin að hann sé stofnandi Stafbókar. Það er rétt gert og hann forðast að nefna eigin lausn í textanum, en lesandi þarf að hafa það í huga þegar ráðleggingar um námsumsjónarkerfi og læsta prófvafra koma fram. Skýrt hugsuð grein, en einn hópur ber ekki almenna ályktun.
