Telur raun­sætt að Ís­lands­mið verði „sér­stakt stjórnsýslusvæði“

Sterkasti þátturinn er samhengið. Blaðamaðurinn nefnir ritið „Ísland í Evrópu“ frá 2001, ritstjórn Eiríks Bergmanns og hlut Katrínar og Ágústs Ólafs Ágústssonar í sjávarútvegskaflanum. Þetta er sannreynanlegt, útgefið efni og gefur lesanda tæki til að meta hvaðan sjónarmið viðmælandans eru sprottin. Sömuleiðis er rétt gert að nefna að Marta Kos hafi gefið vilyrði fyrir sérlausnum en ekki tilgreint hverjar. Tilvitnanir eru eignaðar Katrínu án undanbragða og fyrirsögnin gerir ljóst að um mat hennar er að ræða, ekki niðurstöðu.

Vandinn liggur í því sem ekki er spurt. Röksemdin fyrir „sérstöku stjórnsýslusvæði“ hvílir á þeirri forsendu að Ísland deili ekki fiskistofnum með aðildarríkjum ESB. Þetta er einmitt sá punktur sem sérfræðingar hafa deilt um, meðal annars vegna flökkustofna, og hér fær hann að standa sem óumdeild forsenda. Blaðamaðurinn nefnir í einni línu að „mikið hefur verið deilt“ um undanþágur en teflir engri gagnrödd fram, hvorki fyrri fræðilegri greiningu, afstöðu ESB til varanlegra undanþágna né viðbrögðum úr andstæðu sjónarhorni. Í aðdraganda þjóðaratkvæðagreiðslu er þetta ekki smáatriði.

Greinin er hlaðvarpsviðtal í fréttaformi og ber að meta sem slíkt; hún þarf ekki hlutfallslegan jöfnuð milli fylkinga. En viðtalsformið afsakar ekki að tæknileg fullyrðing um ESB-rétt sé flutt áfram án nokkurs prófs. Frágangur er auk þess óvandaður á einum stað, þar sem setningin um aðildarumsóknina slitnar í sundur. Hæfileg, læsileg umfjöllun með nafngreindri heimild og góðu bakgrunnsefni, en ekki nógu spyrjandi til að fara upp úr miðjunni.