Ekki lausn að opinbera heimilisföng dæmdra kynferðisbrotamanna
Fréttin fylgir eftir umfjöllun Kveiks um kynferðisbrot gegn börnum og byggir á viðtali við Helga Gunnlaugsson afbrotafræðing. Hann telur markvissa meðferð draga úr ítrekunarbrotum og hafnar því að heimilisföng dæmdra kynferðisbrotamanna séu gerð opinber, eins og tíðkast í Bandaríkjunum.
Fyrirsögnin setur fram skoðun eins viðmælanda sem staðreynd. „Ekki lausn“ er afstaða Helga Gunnlaugssonar í umdeildu stefnumáli, en lesandinn sér hana sem niðurstöðu. Enginn annar fær orðið: hvorki fulltrúi lögreglu, Fangelsismálastofnunar, samtaka þolenda né sérfræðingur sem sér málið öðrum augum. Í viðkvæmu deilumáli um öryggi barna er það veruleg eyða.
Helgi er trúverðugur og nafngreindur heimildarmaður, en hann vísar ítrekað til þess að „rannsóknir sýna“ án þess að tilgreint sé hvaða rannsóknir eða hvaðan. Blaðamaðurinn hefði getað nefnt eina þeirra. Opnunarfullyrðingin um að barnaníðsefni hafi aldrei verið jafn útbreitt stendur án nokkurrar tilvísunar; hún kann að eiga uppruna í Kveiksþættinum, en það kemur hvergi fram.
Alvarlegast er beina tilvitnunin um lækningu barnagirndar. Hún er svo samhengislaus að hún segir bæði að það sé „óvíst“ og að það sé „hægt“. Þar með er ekki ljóst hvað viðmælandinn meinti í lykilatriði greinarinnar. Slík tilvitnun hefði þurft lagfæringu í samráði við hann eða skýra endursögn.