Kolbrún Bergþórsdóttir skrifar: Missir Sjálfstæðisflokksins

Sem skoðanagrein er eðlilegt að meta verkið á forsendum rökstuðnings og hugmyndafræðilegrar heiðarleika frekar en heimildarjafnvægis. Rökstuðningur Kolbrúnar er skýr: hún telur Þórdísi Kolbrúnu hafa verið jákvæðan kraft í íslensku stjórnmálalífi og að Sjálfstæðisflokkurinn hafi villst af leið með öfgahegðun. Styrkur greinarinnar felst í því að höfundur tekur skýra afstöðu og rökstyður hana með dæmum, svo sem hlaðvarpsdeilu og viðbrögðum við þjóðaratkvæðagreiðslu um Evrópusambandsviðræður. Þar liggja þó veikleikar. Greinin nálgast allt frá einu sjónarhorni og engin tilraun er gerð til að skoða rök hinna megin, til dæmis hvers vegna hluti flokksmanna er andvígur ESB-viðræðum eða hvort forystuskipti hafi raunverulega valdið fylgistapi. Samanburðurinn við „hrun Gömlu Samfylkingarinnar" er athyglisverður en helst á yfirborðinu án nánari greiningar. Fullyrðingar eins og að Þórdís Kolbrún hafi verið „besti þingmaður" Sjálfstæðisflokksins eru settar fram sem staðreynd frekar en mat, sem veikir trúverðugleikann. Að sama skapi er orðalag eins og „trumpistar" og „froðufella af bræði" tilfinningahlaðið og dregur úr rökvísi textans. Þetta er vel skrifuð en einhliða skoðanagrein þar sem megingallinn er skortur á sjálfsgagnrýni í eigin afstöðu.