Björn fengið nóg: „Sem blaðamaður neita ég að sitja þögull“

Greinin birtist sem ritstjórnarefni undir innlendum fréttum, en er í reynd lítið annað en endurbirting á Facebook-færslu eins manns, auk kynningar á sjónvarpsþætti á sama fjölmiðli. Engin sjálfstæð fréttavinna er sýnileg: enginn annar aðili er spurður, engin staðfesting á fullyrðingum um morðhótanir eða lögreglumeðferð er sótt til lögreglu eða annarra heimilda, og lesandinn hefur ekki leið til að sannreyna þessar staðhæfingar innan greinarinnar sjálfrar. Björn lýsir því yfir að hann muni segja já í ESB-kosningu og segir Samstöðina ekki þurfa að vera hlutlausa; það er heiðarlegt, en dregur um leið úr fréttagildi greinarinnar sem hlutlausrar fréttaflutnings. Framsetningin er einhliða; enginn þeirra sem Björn sakar um hatursummæli fær tækifæri til svara, ekki einu sinni í formi almennrar viðbragðsbeiðni. Þótt efnið, hótanir gegn fjölmiðlafólki, sé mikilvægt samfélagslegt viðfangsefni, þá er meðhöndlun þess hér nær kynningarefni en fréttamennsku. Greinin virðar ekki grundvallarreglur um fjölhliða fréttaflutning og gengur langt í að þjóna hagsmunum eins aðila og eins fjölmiðils, Samstöðvarinnar, án gagnrýninnar fjarlægðar.