„Ég er hræddur við þessa menn“
Vettvangsfrétt úr dómsal þar sem blaðamaður rekur vitnisburð brotaþola í Höfðatorgsmálinu. Frásögnin styðst við beina viðveru við aðalmeðferð, ákæruskjal og myndskeið sem sýnt var fyrir dómi. Verjendur fá pláss í gegnum krossspurningar sínar, en sjónarmið ákærðu sjálfra koma ekki fram í þessari umfjöllun.
Sterkasti þáttur fréttarinnar er að hún er unnin á staðnum. Blaðamaður situr aðalmeðferðina, vitnar í ákæruskjalið um áverka og lýsir myndskeiði sem lagt var fram fyrir dómi. Þar er ekkert endurunnið úr annarri frétt og lesandinn getur rakið hvaðan hver fullyrðing kemur.
Jafnvægið kemur ekki úr aðskildu viðtali heldur úr réttarhaldinu sjálfu: spurningar verjenda um kylfuna, sveðjuna og hönd brotaþola í vasanum draga fram þá togstreitu sem málið snýst um. Það er rétt aðferð. Orðalag er líka agað; „meintir árásarmenn“, „gefið að sök“, „sagðir hafa“ halda saklausum uns sekt er sönnuð.
Gallinn er umgjörðin. Ákærðu gáfu skýrslu á undan brotaþola, en ekkert kemur fram um hverju þeir bera við, ekki einu sinni í einni setningu. Sá lesandi sem les þessa frétt eina fær aðeins aðra hlið málsins þótt hin hafi verið flutt í sama sal sama dag. Stutt samantekt á vörn þeirra hefði kostað lítið og bætt miklu við. Traust vinnubrögð, en frásögnin er ekki heil.
