Óafsakanlegt að hóta Þorgerði Katrínu: „Hvílík fúlmennska!“
Fréttin safnar saman viðbrögðum nafngreindra einstaklinga við hótunum í garð utanríkisráðherra, byggð á opinberum færslum á samfélagsmiðlum og útvarpsviðtali í Bítinu. Allar heimildir eru nafngreindar og sannreynanlegar, og andstætt sjónarmið fær rúm í lokin. Á móti er engin sjálfstæð skýrslutaka: lögreglan er ekki spurð og ekkert nýtt kemur fram um málið sjálft.
Það sem heldur greininni uppi er gagnsæið. Hver einasta tilvitnun er eignuð nafngreindum manni og vísað til þess hvar hún birtist, hvort sem það er Facebook, Rauði þráðurinn eða Bítið á Bylgjunni. Lesandinn getur flett þessu upp sjálfur. Það er líka til hróss að ritstjórnin lætur ekki kórinn standa einan; athugasemd Jóns Þormars Pálssonar snýr speglinum við og er tekin inn án þess að hún sé afskrifuð.
En hér er ekkert unnið upp á nýtt. Kjarnaatriðið, að lögreglan rannsaki alvarlegar hótanir, hvílir á orðum ráðherrans í útvarpsviðtali og á eldri frétt miðilsins sjálfs. Engin tilraun er sýnileg til að fá staðfestingu frá lögreglu, ekkert um hvers konar hótanir er að ræða, hvort mál sé skráð eða hvernig þetta stendur í samanburði við fyrri tilvik gegn ráðamönnum. Hótanir gegn Guðlaugi Þór í orkupakkamálinu eru nefndar, en ekki settar í nokkurt samhengi.
Millifyrirsögnin „Innflutt vinnubrögð frá Trumpistum“ er svo athyglisverð framsetning. Þetta er skoðun Össurar, en hún er sett fram sem lýsandi kaflaheiti á ábyrgð ritstjórnarinnar, án gæsalappa og án þess að nokkur reyni að meta hvort greiningin standist. Það er ódýr leið til að láta eina túlkun bera fréttina.
Niðurstaðan: snyrtileg og heiðarlega merkt samantekt á opinberum viðbrögðum, sem gerir þó ekki meira en að endurpakka því sem aðrir skrifuðu. Nægilegt, en þunnt.
