Í skólanum er skemmti­legt að vera - eða hvað?

Greinin er skýrt merkt sem skoðanagrein og höfundur er auðkennd sem frambjóðandi Samfylkingarinnar, sem er til fyrirmyndar í gagnsæi. Sem pólitísk skoðanagrein þarf hún ekki að uppfylla sömu kröfur um jafnvægi og fréttagreinar, en meta ber hana á gæðum rökstuðningsins. Höfundur vísar í lög um grunnskóla og aðalnámskrá grunnskóla, sem eru staðfestanlegar heimildir, en aðrar fullyrðingar standa á veikum grunni. Til dæmis er sagt að „ört stækkandi fjársjóður" sé í nemendum af erlendum uppruna, en engar tölur eða gögn styðja þá staðhæfingu. Fullyrðingin um að sálfræðingar í skólum myndu „létta á almenna geðheilbrigðiskerfinu" er sett fram sem augljós niðurstaða án nokkurs rökstuðnings eða tilvísunar í rannsóknir. Greinin hefði styrkt rök sín verulega ef höfundur hefði vísað í gögn um fjölda ÍSAT-nemenda á Akureyri, biðlista eftir sérfræðiþjónustu eða niðurstöður kannana á vellíðan nemenda. Röksemdarfærslan er að mestu byggð á almennum fullyrðingum sem flestir myndu samþykkja, en slík nálgun gerir greinina frekar að yfirlýsingu en sannfærandi greinargerð. Textinn er vel skrifaður og skýr, en sem rökræða um menntamál er hann of yfirborðslegur til að vega þungt.