Kennarar óttast fram­kvæmd símafrís

Greinin nær að setja fram tvö ólík sjónarhorn: foreldri sem fagnar og kennarasamtök sem hafa efasemdir. Sú uppbygging gefur lesandanum sæmilega mynd af stöðunni. Magnús Þór Jónsson, formaður Kennarasambands Íslands, er nafngreindur í texta og myndsögu, en tilvitnun hans birtist aldrei beint; lesandinn fær ekki skýrt að vita hvort blaðamaðurinn ræddi sjálfur við hann eða hvort vísað er til annars viðtals. Þetta er veikleiki í gagnsæi heimilda. Annar ágalli er að enginn fulltrúi borgarstjórnar eða skóla- og frístundasviðs fær beint orð; ákvörðunin er lögð fram sem staðreynd en framkvæmdaáætlunin sjálf er óskýr og engin opinber heimild eða fundargerð er nefnd. Fanney Karlsdóttir fær tvær tilvitnun­ar og er þar með ríkjandi rödd; jákvæð reynsla barna hennar í Seljaskóla er sett fram án nokkurs andstæðs vitnisburðar, til dæmis frá ungmenni eða skólastjóra. Fyrirsögnin vísar til þess að kennarar „óttist" framkvæmdina, en í meginmáli er þessi ógn mest byggð á almennum orðum um fjárkostnað og skipulag, ekki á tölum eða opinberum gögnum. Greinin er því ekki beinlínis villandi, en hún vantar dýpt: ekkert kemur fram um fjárveitingar, tímaáætlun né hvernig undanþágur verða metnar. Sem hefðbundin dagsfrétt sinnir hún grunnverkinu en hefði hæglega mátt ná hærra ef blaðamaðurinn hefði talað við fulltrúa borgaryfirvalda og kynnt raunverulega framkvæmdaáætlun.