Réttur barna til tvítyngis: íslenskt táknmál og íslenska
Skoðanagrein heyrnarlausrar sérfræðings sem rökstyður rétt heyrnarlausra og heyrnarskertna barna til tvítyngis í íslensku táknmáli og íslensku. Greinin byggir á almennri tilvísun í rannsóknir en tilgreinir engar þeirra sérstaklega. Höfundur hefur sterka persónulega og faglega reynslu af efninu.
Greinin er birt sem skoðun og höfundur er vel kynntur: heyrnarlaus frá fæðingu, menntaður þroskaþjálfi og kennari með áratuga reynslu. Sú staðreynd gefur rökunum persónulegt og faglegt vægi. Rökfærslan er skýr og samfelld; höfundur tengir málfræðilegan þroska, mannréttindi og snemmtæka íhlutun á áhrifaríkan hátt. Veikleikinn er þó sá að ítrekað er vísað í „rannsóknir" án þess að einhver tiltekin rannsókn, fræðimaður eða stofnun sé nefnd. Fullyrðingar eins og „rannsóknir sýna að sterkur grunnur í fyrsta máli styður við málþroska" og „táknmál hindrar ekki máltöku talaðs máls" eru vel þekktar í fagumræðunni, en skoðanagrein verður sannfærandi þegar lesandinn getur sjálfur leitað að heimildunum. Ein eða tvær nafngreindar rannsóknir hefðu styrkt greinina verulega. Sem rökræður í skoðanagrein eru þessar fullyrðingar þó ásættanlegar; rökstuðningurinn er samkvæmur og höfundurinn reisir ekkert á grunni sem sýnist ósanngjarnt eða villandi.
