Margrét segir Reykjavík minna á Svíþjóð hvað varðar tafir og skriffinnsku – „Umfram allt hef ég þurft að bíða“

Greinin er flokkuð sem ritstjórnarefni undir „Fréttir" en er í raun einróma vettvangur fyrir frambjóðanda Viðreisnar. Vísir tekur beint fram að efnið komi úr grein frambjóðandans, sem er jákvætt hvað varðar gagnsæi, en samt er erfitt að kalla þetta frétt í hefðbundinni merkingu. Ekkert jafnvægi er í greininni: borgaryfirvöld í Reykjavík fá enga getu til að svara ásakanir um tafir og skriffinnsku. Dæmið um hótelið með 30 herbergi í bið kemur eingöngu frá frambjóðandanum sjálfri, sem vitnar til ónafngreindrar konu; lesandinn hefur enga leið til að sannreyna hvort lýsingin sé nákvæm eða hvort ástæður tafanna séu annars eðlis en gefið er í skyn. Sambærilegt gildir um samanburðinn við Svíþjóð: Margrét lýsir reynslu sinni af bið þar en dregur síðan jafnaðarmerki á milli Stokkhólms og Reykjavíkur án þess að nokkur gögn eða mælikvarðar séu nefndir til stuðnings. Framsetningin er í eðli sínu pólitísk: tafir eru settar fram sem algilt vandamál borgarinnar án nokkurs samhengis um hvað veldur þeim eða hvort vandinn sé almennt viðurkenndur. Fréttamiðill sem birtir svona efni undir merkinu „fréttir" ætti að minnsta kosti að afla viðbragða frá viðkomandi yfirvöldum og setja fullyrðingarnar í samhengi.