Fjórar af hverjum fimm íbúðum seljast undir auglýstu verði: „Við höfum miklar áhyggjur“
Fréttin byggir á fjölbreyttum opinberum gögnum: mánaðarskýrslu HMS, tölum Hagstofunnar, Vinnumálastofnunar og tollskrárgögnum, auk samantektar Samtaka iðnaðarins. Tölulegi grunnurinn er sterkur og sannreynanlegur, en aðeins ein rödd túlkar hann og hún tilheyrir hagsmunasamtökum sem eiga beinna hagsmuna að gæta í skattamálinu.
Talnavinnan er það sem stendur upp úr. Byggingarleyfi, atvinnuleysistölur, sementsinnflutningur, vanskilahlutfall hjá bönkunum þremur: allt rakið til nafngreindra stofnana og gagnasafna sem lesandi getur flett upp. Þetta er meira en lágmarksvinna og fréttin gefur raunverulega mynd af samdrætti í greininni.
Túlkunin er hins vegar einsleit. Ingólfur Bender er eini viðmælandinn og hann talar fyrir Samtök iðnaðarins, sem hafa beinna hagsmuna að gæta af því að endurgreiðsla virðisaukaskatts verði ekki lækkuð. Orsakakeðjan sem hann dregur upp, skattahækkun leiðir til minni uppbyggingar, húsnæðisskorts, verðbólgu og hærri vaxta, er sett fram án nokkurs mótvægis. Rök ríkisstjórnarinnar eru að vísu nefnd, en þau eru sótt í fjárlagafrumvarpið sjálft; enginn úr fjármálaráðuneytinu er inntur svara og enginn óháður hagfræðingur fenginn til að meta fullyrðinguna.
Þá stangast fréttin á við sjálfa sig um stöðu heimildarmannsins: inngangur og myndatexti kalla Ingólf framkvæmdastjóra en meginmálið aðalhagfræðing. Smáatriði, en það snýr að því hver talar og með hvaða umboði.
