Hana óraði aldrei fyrir því að þetta myndi enda eins og það gerði
Mannlíf birtir langt viðtal við nafnlausa konu sem lýsir sálrænu ofbeldi, gaslýsingu og útskúfun innan eigin fjölskyldu. Viðtalið er varfærnislega orðað að mörgu leyti og nafnleyndin skýrð opinskátt, en ritstjórnarleg umgjörð er nánast engin: engar upplýsingar um hvort leitað hafi verið til annarra, engin sérfræðirödd og engin staðfesting á þeim faglega bakgrunni sem gefur frásögninni aukið vægi.
Þyngsta ásökunin í viðtalinu er sú að nánustu ættingjar konunnar hafi beitt hana ofbeldi, breitt út ósannar sögur um hana og reynt að skaða hana á vinnumarkaði. Frásögnin er stöðugt merkt sem hennar eigin upplifun, „mín upplifun“, „ég upplifi“, „frá mínum sjónarhóli“, og það er blaðamanninum til hróss. Hins vegar er hvergi tekið fram, hvorki í texta né í ritstjórnarnótu, að hin hliðin hafi ekki verið heyrð eða hvort yfirhöfuð hafi verið gerð tilraun til þess. Í viðtali af þessu tagi er ekki krafa um jafnvægi í hefðbundnum skilningi, en lesandinn á rétt á að vita hvaða vinnu miðillinn lagði í málið og hvað hann gat ekki gengið úr skugga um. Þær upplýsingar vantar alveg.
Faglegur bakgrunnur viðmælandans er notaður til að styrkja greiningarnar sem fram koma. Hún segist hafa lokið grunn- og framhaldsnámi í sálfræði, en hvorki gráða, skóli né starfsheiti eru tilgreind, og nafnleyndin gerir það ómögulegt fyrir lesandann að sannreyna. Þar bætist við að hugtök eins og kerfislægur þrýstingur í eitraðri fjölskyldu eru látin standa sem lýsandi staðreyndir um raunverulega fjölskyldu án nokkurrar sjálfstæðrar sérfræðiraddar. Hefði blaðamaður fengið sálfræðing eða fjölskyldufræðing til að setja hugtökin í samhengi hefði greinin bæði orðið sterkari og áreiðanlegri, án þess að draga úr frásögn konunnar.
Umgjörðin sjálf hallar líka meira en efnið krefst. Millititlar eins og „Þarna hrundi heimurinn hennar“ og „Hún gafst upp, aftur og aftur“ eru rödd viðmælandans, ekki blaðamannsins, en birtast sem ritstjórnarlegur texti. Þetta er lítið en það hefur áhrif: framsetningin gerir upplifunina að grundvelli greinarinnar.
Frágangur á tilvitnunum er beinlínis slakur. Á nokkrum stöðum rofna gæsalappir svo að fyrstu persónu texti flæðir yfir í ritstjórnarmálið; lesandinn getur ekki greint hvar konan talar og hvar blaðið talar. Í grein sem byggir alfarið á beinni frásögn er það ekki smáatriði.
Eitt vantar sem beinlínis fylgir efninu. Viðtalið fjallar um ofbeldi innan fjölskyldu og afleiðingar þess, en nefnir engan stuðning: hvorki Bjarkarhlíð, Stígamót, hjálparsíma né aðra þjónustu. Í efni af þessum toga er sú tilvísun sjálfsagður hluti af handverkinu.
Í heild: einlægt og læsilegt viðtal á sínum eigin forsendum, en miðillinn lagði lítið til utan spurninganna. Þar liggur munurinn á góðu viðtali og góðri blaðamennsku.
