Alveg hægt að finna þær upplýsingar sem maður þarf þó að „margir séu að tala með rassgatinu“
Stutt götuviðtalsfrétt í aðdraganda þjóðaratkvæðagreiðslu um aðildarviðræður við ESB, byggð á samtölum við ónefnda nemendur á Háskólatorgi. Fyrirsögnin hvílir á beinni tilvitnun sem finnst ekki í fréttinni sjálfri, og enginn viðmælandi er nafngreindur eða beint hafður eftir í meginmálinu. Talan um 20% utankjörfundaratkvæða er ekki tengd neinni heimild.
Fyrirsögnin er í gæsalöppum, en tilvitnunin kemur hvergi fram í textanum. Lesandinn fær því hnyttnustu setningu fréttarinnar án þess að vita hver sagði hana, í hvaða samhengi eða um hverja. Í meginmálinu er ekki ein bein tilvitnun, ekkert nafn og engin tala um hversu margir voru spurðir: „flestir“, „nokkrir“ og „aðrir“ standa í stað raunverulegrar heimildarvinnu. Götuviðtöl eru fullgild fréttategund, en þau standa og falla með því að raddirnar séu raunverulegar og rekjanlegar.
Hlutfallið um 20% utankjörfundaratkvæða er nákvæm tala sem einhver hefur gefið út, líklegast kjörstjórn, en fréttin nefnir enga heimild. Það er einfalt að bæta úr og hefði kostað eina setningu. Sömuleiðis eru fullyrðingar viðmælenda um „hræðsluáróður og upplýsingaóreiðu“ endursagðar án eins einasta dæmis, án athugunar og án þess að fréttastofan gefi lesandanum nokkuð til að meta hvort það standist.
Til hróss má telja að fréttin hallar ekki að hvorugri fylkingu: pallborðið er lýst sem umræðum talsmanna beggja hreyfinga og bæði óákveðnir og ákveðnir kjósendur koma við sögu. Framsetningin er hlutlaus. Vandinn er ekki halli heldur þynnka: eftir lesturinn hefur lesandinn eina óstaðfesta prósentutölu, eina nafnlausa tilvitnun í fyrirsögn og almennar tilfinningar ónefnds fólks. Á lokametrum þjóðaratkvæðagreiðslu má gera betur.
