Börnin fyrst, kerfið svo

Greinin er birt undir merkjum skoðunargreinar og höfundur tilgreindur sem sitjandi ráðherra; það er réttmæt ritstjórnarákvörðun. Engu að síður ber að meta rökstuðninginn og heiðarleikann í málflutningnum. Textinn er nánast eingöngu upptalning á verkefnum, loforðum og sjálfshrós, án þess að eitt einasta gagnmerki sé gefið til að styðja við yfirlýsingar eins og „mikill munur á lokaeinkunnagjöf milli grunnskóla" eða „fjölgaði hjúkrunarrýmum einungis um 69". Lesandinn getur ekki sannreynt þessar tölur innan greinarinnar sjálfrar og engin tilvísun er í opinberar skýrslur eða gögn sem sætu á bak við fullyrðingarnar. Þá er fullkomlega horft fram hjá allri gagnrýni sem komið hefur á stefnu ráðherra, til dæmis frá Kennarasambandinu, sveitarfélögum eða sérfræðingum í menntamálum. Ekkert er minnst á fjárhagslegan ramma þessara fjölmörgu átaka eða hugsanlegar tafir og vandkvæði. Röksemdafærslan er því einþátta: allt sem ráðherra gerir er gott, allt sem á undan var var slæmt. Slík framsetning, jafnvel í skoðanagrein, veikir trúverðugleika málflutningsins verulega. Greinin virkar fremur sem kosningaáróður eða kynningarefni en rökstuddur pistill. Af skoðanagrein á opinberum vettvangi má krefjast meiri hugræns heiðarleika en hér birtist.