Sigfús kærir þjóðaratkvæðagreiðsluna
Fréttin byggir á kæruskjali sem kærandinn sjálfur birti opinberlega og gerir skýran greinarmun á fullyrðingum kærunnar og staðreyndum. Nafngreindir aðilar, tilvitnanir og gagnlegt sögulegt samhengi um kærur á kosningum styrkja frásögnina. Á móti vantar viðbrögð frá utanríkisráðuneytinu og sjálfstætt lögfræðilegt mat á því hvort kæran hafi nokkurn fótfestu.
Það sem fréttin gerir vel er að halda kærunni í hæfilegri fjarlægð. Orðalag eins og „meint valdaþurrð“ og „segir í kærunni“ gerir lesandanum ljóst hvað er fullyrðing og hvað er staðreynd, kæruskjalið er nafngreint með undirritendum og lögmanni, og tilvitnunin í Facebook-færsluna er rakin til upprunans. Samhengið um Stjórnlagaþingskosningarnar 2010 er raunverulegt viðbót: það sýnir að kærur á kosningum eru þekkt fyrirbæri en berast venjulega eftir að atkvæði eru talin.
En þunga vantar. Kæran ber alvarlegar ásakanir á nafngreindan ráðherra um valdheimildaleysi og áróður, og á Ríkisútvarpið um hlutdrægni, og hvorugur aðili fær orð í belg. Þar hefði einfalt símtal og ein setning um að viðbragða hafi verið leitað lyft fréttinni. Sömuleiðis er ekkert sagt um úrskurðarnefnd kosningamála sjálfa: hvaða valdheimildir hún hefur, hvort hún geti yfirleitt tekið kæru til meðferðar áður en atkvæðagreiðsla fer fram og hverjar tímalínurnar eru. Þar hefði eitt viðtal við lögfræðing á sviði stjórnskipunarréttar gefið lesandanum raunverulegan mælikvarða á hvort kæran sé formsatriði eða alvöru hindrun.
Framsetningin er að öðru leyti hlutlæg, þótt bakgrunnslýsingin á kæranda (útifundir gegn hælisleitendum, árangurslaust framboð) sé valin þannig að hún dregur trúverðugleika hans niður; það er réttmætt samhengi en um leið ritstjórnarleg ákvörðun. Prófarkalestur mátti vera betri, ráðherranafnið er misritað í einu tilviki. Niðurstaða: hæf en þunn frétt sem skilar upplýsingum réttilega en spyr engan af þeim sem ásakanirnar beinast að.
