Greinin er birt sem skoðun, og sú framsetning er eðlileg; hér þarf ekki jafnvægi heldur heiðarlega röksemdafærslu. Á þeim mælikvarða stendur greinin ágætlega. Höfundur vísar í nafngreinda rannsóknarritgerð og opinbera skýrslu, auk gagna Alþjóðagjaldeyrissjóðsins, og flestum tölum er hægt að sannreyna. Þetta er vandaðri heimildavinna en algengt er í skoðanagreinum.

Veikleikarnir eru þó raunverulegir. Í fyrsta lagi er framsetningin einhliða á þann veg að höfundur nefnir sjálfur að skýrsla erlenda sérfræðingahópsins gagnrýni krónu harðlega, en kemst þó fljótt yfir í að lofstæra viðbrögð seðlabankastjóra og aðalhagfræðings á kynningarfundi, án þess að taka efnislega á gagnrýni skýrslunnar. Setningin „óhætt er að segja að þjóðin eigi seðlabankastjóra og aðalhagfræðing bankans mikið að þakka" er meira lofgjörð en rökstuðningur. Í öðru lagi eru nokkrar tölulegar fullyrðingar án beinna heimilda, til dæmis að ríkisútgjöld hafi vaxið hraðar á Íslandi en í nokkru öðru Evrópulandi og að kostnaður aðalskrifstofna ráðuneyta hafi hækkað um 40–85 prósent; lesandinn fær enga vísbendingu um hvaðan þessar tölur koma. Þriðja atriðið er að notkun Finnlands sem aðvörunardæmis er sértæk og villandi án viðurkenningar á öðrum þáttum, eins og áhrifum viðskiptastríðs og tæknigeirans á finnskt hagkerfi, sem snerta ekkert evruaðild sem slíka. Sem skoðanagrein er þetta samt vel yfir meðallagi: rök eru til staðar, heimildir nafngreindar, og afstaðan skýr.

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Sem fræðilegt ritgerðarstykki er hún vel skipulögð og rökstudd; höfundur vísar nafngreint í þekkta fræðimenn á borð við Judith Herman, Miranda Fricker, Michel Foucault, Nils Christie, Susan Brownmiller og Liz Kelly, auk þess að nefna viðurkenndar hugmyndir eins og kenningu um réttlátan heim. Þetta styrkir röksemdafærslu greinarinnar verulega og gerir lesandanum kleift að sannreyna fræðilegar forsendur hennar. Rökin eru samkvæm og höfundur viðurkennir ítrekað að framfarir hafi orðið, sem eykur trúverðugleika greinarinnar sem gagnrýninnar greiningar frekar en einsleitrar málflutningsskrifa.

Helsti veikleiki greinarinnar er endurtekning. Sömu atriðin eru lögð fram aftur og aftur, stundum næstum orðrétt, sem veikir ritsmíðina og dregur úr slagkrafti röksemdarinnar. Einn málsgrein er jafnvel endurtekinn nánast orðrétt í kaflanum um tvíþætt hlutverk hjálparkerfa. Greinin er eingöngu skrifuð frá sjónarhóli þolendasérhæfðra fræða og femínískrar gagnrýni; engum fræðilegum mótsjónarmiðum er beint, til dæmis varðandi nauðsyn sönnunarkrafna í réttarkerfinu eða gagnrýni á ókritíska notkun á „believe the victim" hugmyndafræði. Slíkt hefði styrkt rökstuðninginn vitsmunalega. Samt sem áður er greinin vel yfir meðallagi sem skoðanapistill og heimildir hennar eru sannreynanlegar.

Greinin sýnir merki um sjálfstæða fréttaöflun; DV beindi fyrirspurn til ríkissaksóknara og fékk beint tilvitnað svar frá Sigríði Friðjónsdóttur, sem er góður grunnur. Þá eru „heimildir DV" nefndar sem stoð undir fullyrðingar um áfrýjunarleyfið og um að Landsréttardómarar muni víkja sæti. Ónefndar heimildir eru viðunandi í dómsmálafréttum þar sem aðilar geta átt erfitt með að tjá sig opinberlega, en tveir veigamiklir þættir byggja á þeim: bæði skilyrðið um áfrýjunarleyfi og upplýsingarnar um vanhæfi dómara. Það hefði styrkt fréttina ef vísað væri beint í lagaákvæði um áfrýjunarleyfi í sektarmálum svo lesandinn gæti sannreynt þá fullyrðingu sjálfur.

Framsetningin hallar nokkuð í átt að sjónarhorni Margrétar; söguþráðurinn er sagður frá hennar bæjardyrum og máli hennar er gefið umtalsvert rými, en hvorki Barböra Björnsdóttir né Símon Sigvaldason fá að svara. Það er skiljanlegt að aðilar í dómsmálum tjái sig ekki alltaf, en greinin nefnir ekki einu sinni hvort reynt hafi verið að ná til þeirra. Viðurnefnið „grimmi" er sett fram í lokin næstum sem frásagnarleg krydding, án frekari samhengis, og vekur spurningar um hvort greinin miði meira á afþreyingargildi en upplýsingagildi.

Greinin nær vel utan um kjarnaefnið: kærumál tefja byggingu nýs Landspítala og kostnaður hlýst af því. Tvær meginheimildir eru nafngreindar, annars vegar Gunnar Svavarsson, framkvæmdastjóri Nýs Landspítala, og hins vegar kærunefnd útboðsmála sjálf, sem svaraði spurningum fréttastofu. Tölulegar upplýsingar um fjölda mála, meðalsvartíma og tímalengd úrskurða eru sannreynanlegar og vel afmarkaðar eftir árum. Þetta er góð blanda nafngreindra heimilda og opinberra gagna.

Það sem vantar er sjónarhorn hins megin. Enginn fulltrúi þeirra fyrirtækja sem kæra er spurður; ekki heldur er leitað til kærunefndarinnar um hvort kærurnar séu réttmætar eða hversu margar leiða til breytinga á niðurstöðum útboða. Þær upplýsingar skipta miklu máli, því ef stór hluti kæra leiðir til þess að niðurstaðan breytist er kerfið að virka eins og til er ætlast. Án þess samhengis hallar framsetningu greinarinnar í þá átt að kærur séu einkum vandamál frekar en eðlilegur hluti réttarríkis. Fullyrðingin um „tugi milljóna króna" í kostnað kemur beint frá framkvæmdastjóranum en er ekki sundurliðuð eða staðfest af öðrum aðila. Þrátt fyrir þessa annmarka er grunnfréttaflutningurinn skýr og heimildanotkun yfir meðallagi.

Stærsti veikleikinn er ójafnvægið í heimildanotkun. Greinin gefur kennaraforystunni rúman vettvang, einkum Kristínu Björnsdóttur, en ráðherra fær aldrei tækifæri til að tjá sig beint; sjónarmið hennar eru einungis rakin í óbeinum tilvitnunum, og ekkert kemur fram um hvort blaðamennirnir hafi leitað eftir viðtali við hana eða ráðuneytið. Fyrir frétt sem er birt sem ritstjórnarefni, ekki skoðun, er þetta verulegur ágalli. Framsetning fyrirsagnarinnar og textans ýtir undir eina túlkun: gjáin sé djúp og kennarar eigi réttmæta sök, en lesandinn fær lítið efni til að meta rök ráðherra sjálfstætt. Einnig er fullyrðing um að kennsludagar séu færri en á Norðurlöndum sögð umdeild, en engin gögn eða heimild eru nefnd til stuðnings eða andmæla; lesandinn getur ekki metið sannleiksgildi þeirrar kröfu. Tilvísun til Facebook-umræðuhópa sem heimild um spennu meðal kennara er veik og ósannreynanleg. Jákvætt er að greinin vísar í atburð á kennaraþingi, opinberan og sannreynanlegan, og nefnir samráðsgáttina sem opinn ríkisvettvang. Þrátt fyrir slíkt nýtist greinin aðallega sem yfirlit frá hlið kennaraforystunnar frekar en sem dæmi um vandaða tvíhliða blaðamennsku.

Þetta er vel unnin frétt sem byggir á aðgengilegu frumskjali, ákvörðun Neytendastofu, og gefur lesendum kost á að skoða það sjálfir. Sérstaklega ber að hrósa því hversu vel bæði rök Neytendastofu og andsvör Byko eru rakin; greinin gefur fyrirtækinu rúman sess til að setja fram sín sjónarmið, þar á meðal tilvísun í Playable-kerfið og fullyrðingar um að allir vinningar hafi verið afhentir. Framsetningin er hlutlæg og lýsandi frekar en dómhörð, þrátt fyrir að fyrirsögnin „Byko braut lög" sé nokkuð afgerandi og gæti gefið til kynna að um dómsniðurstöðu sé að ræða frekar en ákvörðun eftirlitsstofnunar. Einu veikleikarnir sem nefna má eru að ekki er leitað eftir sjálfstæðum viðbrögðum Byko utan ákvörðunarskjalsins sjálfs, og ekki er rætt við neytendaréttarsérfræðing eða lögfræðing um hvort Byko muni hugsanlega kæra ákvörðunina. Slík viðbót hefði gefið fréttinni aukið dýpt, en í ljósi þess að um er að ræða beina frétt af opinberri ákvörðun er þetta ásættanlegt.

Stærsti veikleiki greinarinnar er einhæf heimildanotkun. Hún er í raun endurbirting á yfirlýsingu SA og SVÞ, auðguð með nokkrum tölum úr umræðuskjölum SKE, en án þess að Samkeppniseftirlitinu, ASÍ eða FÍB sé gefinn kostur á að bregðast við. Fyrirsögnin tekur beinlínis undir orðalag samtakanna og setur mat þeirra fram sem staðreynd: „Alvarlegt að forstjóri Samkeppniseftirlitsins taki undir með ASÍ og FÍB." Þar er ekki um beina tilvitnun að ræða heldur yfirtöku á sjónarhorni eins aðila inn í fyrirsögn sem ber fréttarblæ. Umræðuskjöl SKE eru opinber skjöl sem auðvelt er að sannreyna, og tölulegar fullyrðingar um álagningu dísilolíu og matvöruverð eru þaðan. Það styrkir sannanleiksgildið. Hins vegar er framsetningin skekkjuvaldandi: lesandinn fær ítarlega röksemdafærslu SA og SVÞ, en ekkert mótmæli eða útskýringu frá eftirlitinu sjálfu. Greinin nefnir að forstjóri hafi látið í ljós ummæli í fjölmiðlum, en vitnar hvorki beint í þau ummæli né gefur forstjóranum tækifæri til andsvara. Slík einshliða framsetning, í frétt sem birt er á viðskiptasíðu en ekki sem skoðanagrein, veikir trúverðugleika greinarinnar verulega.

Greinin er merkt sem ritstjórnarefni en les frekar sem stutt frétt sem miðlar stöðu kjaraviðræðna. Helsti veikleikinn er einsleitur heimildagrunnur: allar upplýsingar og mat á stöðunni koma frá formanni FÍA. Sjónarmið Icelandair eða fulltrúa félagsins eru hvergi til staðar, hvorki sem bein tilvitnun né sem ummæli. Þetta skiptir máli vegna þess að fyrirsögnin vísar til þess að „báðir" þurfi að leggja sitt af mörkum, en lesandinn heyrir aðeins aðra hliðina. Tilvísun í sameiginlega yfirlýsingu frá 16. júní og verkáætlun ríkissáttasemjara er sannreynanleg og gefur fréttinni ákveðinn grunn. Hins vegar hefði blaðamaður átt að leita eftir svari frá Icelandair eða a.m.k. taka fram að leitað hafi verið eftir viðbrögðum þeirra. Án þess er umfjöllunin ójöfn þrátt fyrir hlutlaust orðalag.

Greinin er í raun stikill eða kynning á umfangsmeiri frétt í prentútgáfu Morgunblaðsins, sem gerir hana erfiða að meta sem sjálfstætt ritstjórnarefni. Helsta heimild er konan sjálf, sem Morgunblaðið setti sig í samband við, og getið er um Persónuvernd sem rannsakanda málsins. Þetta eru viðunandi heimildir fyrir stutta frétt. Hins vegar er umfjöllunin svo yfirborðskennd að lesandinn fær varla nóg til að skilja málið: ekki er greint frá hvaða tæknifyrirtæki á í hlut, hvernig myndbandið komst á almannafæri eða hvaða embætti héraðssaksóknara var um að ræða. Viðkvæmt er að birta upplýsingar um að konan hafi verið til rannsóknar hjá héraðssaksóknara án þess að útskýra samhengið betur. Jafnframt hefði verið eðlilegt að leita eftir afstöðu héraðssaksóknara eða viðkomandi tæknifyrirtækis, jafnvel í stuttri frétt af þessu tagi. Framsetningin er hlutlæg að öllu leyti; enginn pólitískur hallur er merkjanlegur.

Fréttin er í eðli sínu endursögn á rannsóknarvinnu dansks fjölmiðils, TV2, og heimildarmyndarinnar Jagten på creeps. Það er skýrt tilgreint og lesandinn fær greinilega að vita hvaðan efnið kemur, sem er gott. Blaðamaðurinn bætir við viðtali við Miku Christoffersen frá Hróarskelduhátíðinni, sem gefur málinu nánara samhengi og innlenda vídd. Hér er þó vert að benda á nokkur atriði. Ekki er rætt við danska lögreglu eða sérfræðinga í persónuvernd eða refsirétti, sem hefði styrkt fréttina og gefið henni dýpri greiningu á lagalegum afleiðingum. Vitnað er í tölur, eins og yfir 1.400 myndir og myndbönd, en heimildin virðist vera TV2 sjálft; greinin gerir ekki grein fyrir hvernig sú tala var staðfest. Einnig er umreikningur gjaldmiðils heldur ruglingslega framsett: „300 til 4.000 þúsund íslenskra króna" virðist vera prentvilla, þar sem 4.000 þúsund krónur jafngilda fjórum milljónum. Slíkir reikningsgallar grafa undan trúverðugleika. Að öðru leyti er framsetningin hlutlæg og varðar almenning, og heimildir eru nafngreindar þar sem þær koma við sögu.