Orðalag umboðsmanns barna er varfærnara en fyrirsögnin: „Við höfum heyrt dæmi um að börn ... fái ekki að fara í allskonar viðburði.“ Þar er verið að greina frá frásögnum sem embættinu hafa borist. Fyrirsögnin, „Dæmi um að börn fái ekki að fara með í skólaferðir“, breytir þessu í staðreynd án fyrirvara. Í meginmálinu er eignun rétt („Þetta segir Salvör Nordal“), en lesandi sem sér aðeins fyrirsögnina fær sterkari mynd en heimildin sjálf gefur tilefni til.

Engin tilraun er gerð til að styðja fullyrðinguna gögnum. Hversu mörg dæmi hefur embættið fengið? Á hvaða skólastigum? Hafa þau leitt til formlegra erinda eða úrskurða? Þetta er allt innan seilingar hjá umboðsmanni barna, sem gefur út ársskýrslur og tekur við kvörtunum, og ein spurning hefði getað breytt óljósri frásögn í sannreynanlega tölu. Fullyrðingin er ekki sannreynanleg innan fréttarinnar sjálfrar, þótt hún kunni að vera studd í gögnum embættisins.

Hér er borin fram alvarleg ásökun á starfshætti í grunnskólum, og engin rödd þaðan fær að svara. Ekkert er reynt að ná í Samband íslenskra sveitarfélaga, Kennarasamband, skólastjóra eða mennta- og barnamálaráðuneytið. Að engir tilteknir skólar séu nafngreindir mildar þetta, því enginn einn aðili er borinn sökum, en það leysir blaðamanninn ekki undan því að leita viðbragða frá þeim sem reka skólana. Umræðan um skóla án aðgreiningar hefur staðið í meira en áratug, með úttektum og skýrslum sem hefðu gefið fréttinni sögulegt samhengi. Ekkert af því er nefnt.

Að miðillinn nýti eigið viðtalsefni sem fréttaefni er í sjálfu sér eðlilegt og heimildakeðjan er gagnsæ: nafngreind heimild, nafngreindur viðtalsvettvangur. Fréttin er þó fyrst og fremst upptaka úr viðtali, ekki sjálfstæð úrvinnsla. Það sem hér vantar var í raun ódýrt: eitt símtal, ein tala, ein spurning til svarandans.

Talnaparið 51,6% á móti 48,4% er kjarninn í eina efnisatriðinu sem er umdeilanlegt í þessari grein, og þar hefði mátt gera betur. Gallup er nafngreint, sem er gott, en lesandinn fær hvorki úrtaksstærð, skekkjumörk né hvenær könnunin var framkvæmd. Munurinn er svo lítill að hann rúmast nánast örugglega innan vikmarka; orðalagið „aðeins fleiri“ er varfærið og til hróss, en ein setning um að niðurstaðan sé innan skekkjumarka hefði gert framsetninguna heiðarlega í stað þess að vera aðeins hófstillta.

Að öðru leyti stendur hagnýti hlutinn vel. Kosningaréttur, sextán ára reglan um búsetu erlendis, kjörstaðaleit hjá Þjóðskrá, opnunartími, utankjörfundaratkvæðagreiðsla hjá sýslumanni og skilríkjakröfur: allt vísar á opinberar stofnanir sem lesandinn getur gengið að. Þetta er þjónustublaðamennska af því tagi sem ríkisútvarp á að stunda á kjördag og hún er unnin án gildishlaðins orðavals um málstaðina sjálfa.

Talan um 23% utan kjörfundar er hins vegar aðeins studd tilvísun í eigin frétt frá deginum áður, og innan þessarar greinar er ekki sagt hvaðan hún kemur. Fullyrðingin um að þetta sé „meira en áður“ er samanburður sem enginn viðmiðunartala fylgir. Hvorugt er stórvægilegt, en hvort tveggja hefði kostað hálfa setningu.

Ábendingin um að horfa á umræðuþátt RÚV er skiljanleg í samhengi kjördags, en það er engu að síður miðillinn sem vísar á sjálfan sig sem úrræði fyrir óákveðna kjósendur. Það hefði mátt nefna í leiðinni hvaða sjónarmið þar komu fram, svo lesandi vissi hvað hann væri að fá.

Samantekið: vandað, hlutlaust og gagnlegt á sínum eigin forsendum, en könnunartölur án vikmarka eru nákvæmlega sá staður þar sem kjördagsvakt getur ómerkilega hallað mynd lesandans.

Sterkasti þátturinn er hófsemin í framsetningunni. Fréttin fullyrðir ekki að já-fylkingin sé að vinna, heldur endurvarpar því sem Maskína segir sjálf: munurinn er innan vikmarka og úrslitin ófyrirsjáanleg. Þar sem 0,8 prósentustiga munur er reglulega blásinn upp í fyrirsagnir sem forspá er þetta rétt val, og fyrirsögnin „hnífjafnt“ er í samræmi við gögnin.

Talnagrunnurinn er líka sannreynanlegur að hluta. Svarendur eru 3.274, þar af 1.523 já, 1.500 nei, 170 óákveðnir og 82 sem vildu ekki svara. Lesandinn getur sjálfur reiknað að um 7,7% tóku ekki afstöðu, sem er upplýsandi, þótt fréttin sjálf umreikni það ekki og láti hlutfallstölurnar eingöngu gilda um þá sem tóku afstöðu. Það er skýrt fram tekið og því ekki villandi.

Eyðurnar liggja í aðferðafræðinni. Ekkert er sagt um hvernig könnunin var framkvæmd: netpanell, vigtun eftir kjördæmum, aldri og kyni, svarhlutfall. Þetta er ekki smáatriði þegar munurinn er innan við prósentustig, því vigtunarforsendur geta sveiflað niðurstöðu meira en munurinn sjálfur. Sömuleiðis er hvergi tilgreint hver stóð að könnuninni eða fyrir hvern hún var gerð.

Alvarlegasta tækifærið sem var látið ógert er þróunin. Orðalagið „síðustu könnun Maskínu“ gefur til kynna að um röð kannana sé að ræða, en ekki ein einasta fyrri tala er nefnd til samanburðar. Hafi já-fylkingin verið að síga eða styrkjast síðustu vikur er það raunverulega fréttin, ekki augnabliksmyndin. Sama gildir um aðra kannanaaðila: ein könnun úr einum panel dag fyrir kosningar er þunnur grunnur og eitt símtal eða ein tilvitnun í könnunarfræðing hefði bætt fréttina umtalsvert.

Niðurstaðan er hæfileg, varfærin endurvarpsfrétt sem gerir það sem hún ætlar sér. Hún gengur hins vegar ekki skref lengra, og þegar könnun er birt á síðasta degi fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu er sú viðbót einmitt þar sem gildi blaðamennskunnar liggur.

Ein nafngreind heimild í allri fréttinni: Evrópuvefurinn, og hún er notuð til að telja upp verkefni EFTA-dómstólsins. Allt annað, munurinn á bindandi forúrskurði og ráðgefandi áliti, umfang málaflokka, staða Hæstaréttar, er sett fram í eigin nafni fréttastofunnar án tilvísunar. Efnið er í meginatriðum rétt lýsing á stofnanaskipulaginu, en á degi fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu um jafn umdeilt mál hefði mátt gera meira en að endursegja grunnstoðir.

Þyngsta einstaka fullyrðingin er sú að Hæstiréttur hafi „aldrei úrskurðað gegn áliti EFTA-dómstólsins“. Þetta er efnisleg, umdeilanleg staðhæfing um dómaframkvæmd sem lögfræðingar hafa deilt um, og hún er sett fram tvisvar sem staðreynd án nokkurrar tilvísunar. Hún er ekki sannreynanleg innan fréttarinnar sjálfrar. Einn nafngreindur Evrópuréttarfræðingur, hvort úr Háskóla Íslands, Háskólanum í Reykjavík eða frá EFTA-dómstólnum, hefði bæði stutt fullyrðinguna og lyft greininni upp úr uppflettitóni.

Stærsta efnislega gatið er stjórnskipulegt. Frétt um framsal dómsvalds sem nefnir orðið „framsal“ sleppir alveg umræðunni um hvort slíkt framsal krefjist breytinga á stjórnarskrá og hvar mörkin liggja samkvæmt 2. grein. Þetta er einmitt sá ágreiningur sem lesandi með þessa spurningu í huga vill fá útlistaðan.

Framsetningin er að mestu hlutlaus og fréttin gerir rétt í því að greina milli þess sem þegar gildir samkvæmt EES og þess sem breyttist við aðild. Lokasamantektin hallar hins vegar mjúklega í eina átt: að þar sem ESB-réttur hafi „þegar mikil áhrif“ sé breytingin fremur gráðubundin en grundvallarleg. Það er lögmæt túlkun, en það er túlkun, og hún er ekki merkt sem slík né mætt með gagnstæðu sjónarmiði um að skilin milli ráðgefandi álits og bindandi forúrskurðar séu einmitt eðlisbreyting.

Það sem greinin gerir vel: lesendakallið er raunverulegt eigið framtak, spurningin er skýrt afmörkuð og textinn forðast bæði hræðsluáherslur og fegrun. Þetta er nýtileg grunnfræðsla. Hún er einfaldlega þunn þar sem hún hefði þurft að vera þykkust.

Heimildin er ein og hún er skýr: ráðherrann sjálfur, í nafngreindum þætti á nafngreindri stöð, með beinum tilvitnunum. Það er sannreynanlegt og fyrirsögnin gerir engar tilraunir til að þykjast eiga meira en hún hefur, þar stendur „Þorgerður segir“. Slík eignun er einfaldari en oft sést þegar hótanir eru til umfjöllunar og hún er rétt gerð.

En þar endar vinnan líka. Fullyrðingin um að málið sé „á borði lögreglu“ kemur eingöngu frá ráðherranum sjálfum og fréttin gerir enga tilraun til að fá viðbragð frá lögreglu, hvorki staðfestingu á að mál sé í vinnslu né hið hefðbundna svar um að ekki sé unnt að veita upplýsingar um einstök mál. Eitt símtal hefði breytt fréttinni frá endursögn í frétt. Fyrirsögnin byggir á þessum ósannreynda hluta og það er megingallinn.

Samhengið vantar sömuleiðis. Hótanir gegn stjórnmálamönnum á Íslandi hafa verið til umræðu og opinberar tölur um slík mál eru til, en hér er ekkert um umfang, þróun eða hvernig lögregla vinnur úr slíkum tilkynningum. Lesandinn fær tilfinningu og andvarp, en engar upplýsingar sem hjálpa honum að meta hversu alvarleg staðan er.

Athygli vekur að viðtalið er í eigu sama fjölmiðlafyrirtækis og fréttin, sem er í sjálfu sér lögmæt vinnuaðferð. Hún leysir samt ekki miðilinn undan þeirri kröfu að gera eitthvað við efnið, ekki bara flytja það áfram. Þetta er nothæf, læsileg og rétt eignuð endursögn, en hún gerir ekkert umfram lágmarkið.

Þyngsta ásökunin í viðtalinu er sú að nánustu ættingjar konunnar hafi beitt hana ofbeldi, breitt út ósannar sögur um hana og reynt að skaða hana á vinnumarkaði. Frásögnin er stöðugt merkt sem hennar eigin upplifun, „mín upplifun“, „ég upplifi“, „frá mínum sjónarhóli“, og það er blaðamanninum til hróss. Hins vegar er hvergi tekið fram, hvorki í texta né í ritstjórnarnótu, að hin hliðin hafi ekki verið heyrð eða hvort yfirhöfuð hafi verið gerð tilraun til þess. Í viðtali af þessu tagi er ekki krafa um jafnvægi í hefðbundnum skilningi, en lesandinn á rétt á að vita hvaða vinnu miðillinn lagði í málið og hvað hann gat ekki gengið úr skugga um. Þær upplýsingar vantar alveg.

Faglegur bakgrunnur viðmælandans er notaður til að styrkja greiningarnar sem fram koma. Hún segist hafa lokið grunn- og framhaldsnámi í sálfræði, en hvorki gráða, skóli né starfsheiti eru tilgreind, og nafnleyndin gerir það ómögulegt fyrir lesandann að sannreyna. Þar bætist við að hugtök eins og kerfislægur þrýstingur í eitraðri fjölskyldu eru látin standa sem lýsandi staðreyndir um raunverulega fjölskyldu án nokkurrar sjálfstæðrar sérfræðiraddar. Hefði blaðamaður fengið sálfræðing eða fjölskyldufræðing til að setja hugtökin í samhengi hefði greinin bæði orðið sterkari og áreiðanlegri, án þess að draga úr frásögn konunnar.

Umgjörðin sjálf hallar líka meira en efnið krefst. Millititlar eins og „Þarna hrundi heimurinn hennar“ og „Hún gafst upp, aftur og aftur“ eru rödd viðmælandans, ekki blaðamannsins, en birtast sem ritstjórnarlegur texti. Þetta er lítið en það hefur áhrif: framsetningin gerir upplifunina að grundvelli greinarinnar.

Frágangur á tilvitnunum er beinlínis slakur. Á nokkrum stöðum rofna gæsalappir svo að fyrstu persónu texti flæðir yfir í ritstjórnarmálið; lesandinn getur ekki greint hvar konan talar og hvar blaðið talar. Í grein sem byggir alfarið á beinni frásögn er það ekki smáatriði.

Eitt vantar sem beinlínis fylgir efninu. Viðtalið fjallar um ofbeldi innan fjölskyldu og afleiðingar þess, en nefnir engan stuðning: hvorki Bjarkarhlíð, Stígamót, hjálparsíma né aðra þjónustu. Í efni af þessum toga er sú tilvísun sjálfsagður hluti af handverkinu.

Í heild: einlægt og læsilegt viðtal á sínum eigin forsendum, en miðillinn lagði lítið til utan spurninganna. Þar liggur munurinn á góðu viðtali og góðri blaðamennsku.

Greinin er birt sem ritstjórnarefni í umræðuflokki, og hún er metin á þeim forsendum: rökvísi og heiðarleiki, ekki jafnvægi heimilda.

Sterkasta einkennið er að höfundur nefnir dæmi með nöfnum í stað þess að tala í almennum orðum um „áróður“. Keyptar Facebook-auglýsingar Viðskiptablaðsins með viðtali við Annie Mist, „gellukvöld“ Evrópuhreyfingarinnar, Parísar-samlíking talsmanns hennar, TikTok-efni Íslands 2040 og sæstrengsauglýsingar Þjóðmála eru allt afmörkuð, athuganleg dæmi. Það gerir gagnrýnina prófanlega fyrir lesandann, sem er meira en hægt er að segja um flesta pistla um áróður. Hugtökin eru líka rétt notuð og skýrð, og höfundur gerir sér sýnilega grein fyrir að tæknin er notuð af báðum fylkingum.

En þar sem greinin fjallar um sjálfstæða hugsun verður sérstaklega áberandi þegar hún slaknar sjálf. „Gögn Hagstofunnar sanna þetta“ er sett fram til að styðja fullyrðingu sem er í raun almenn hugleiðing um mismunandi hagsmuni sparifjáreigenda og lántaka; engin tiltekin gögn eru nefnd og tölurnar um 7% innlánsvexti og 9% húsnæðislánavexti eru ekki sannreynanlegar innan greinarinnar. Sama gildir um styrkinn til Kerecis: „bent var á að verkefni Kerecis hefði fengið hátt í hálfan milljarð í styrk frá ESB“ er ómerkt þolmynd, og hver benti á það kemur ekki fram, þótt upplýsingarnar gætu vel verið til í opinberum gögnum sem greinin vísar óbeint til. Álitsgerð lagaprófessora um sæstrengsmálið er notuð sem lykilrök en prófessorarnir eru ekki nafngreindir. Í pistli sem gengur út á að lesandinn eigi að krefjast betri forsendna eru þetta óþarfa lausir endar.

Í framsetningunni er líka lítill halli sem höfundur virðist ekki merkja við hjá sjálfum sér. Dæmin frá nei-hliðinni eru fleiri og efnislegu leiðréttingarnar, um sæstrenginn og ESB-styrkinn, lenda allar á sömu hlið. Þegar höfundur nefnir að ekki sé rætt um „hrakspár“ nei-sinna um EES og andstöðu þeirra við bjórinn 1989, er hann að nota nákvæmlega þá aðferð sem hann gagnrýnir í kaflanum um öfug geislabaugsáhrif: að tengja málstað við fyrri óvinsæl viðhorf sama fólks. Nafnlaus tilvitnun úr Facebook-hópi Heimssýnar er sömuleiðis lausbeisluð sönnun fyrir stórri fullyrðingu um hugarfar fylkingar.

Síðari hluti greinarinnar, þar sem kostir og gallar eru dregnir upp, er hins vegar óvenju yfirvegaður: myntsamstarf gegn sveigjanleika gjaldmiðils, uppsöfnunarkerfi gegn gegnumstreymiskerfi, óvissa um þróun sambandsins. Þar er ekki verið að gefa lesandanum svar heldur ramma. Frágangur textans er hins vegar slakur, með innsláttarvillum og beygingarvillum sem hefðu átt að fara úr í yfirlestri, og það dregur úr trúverðugleika greinar sem byggir á nákvæmni.

Greinin er birt sem ritstjórnarefni og verður því metin á forsendum röksemdafærslu, ekki jafnvægis milli sjónarmiða. Á þeim mælikvarða er heimildagrunnurinn óvenju sterkur. Maastricht-skilyrðin eru rétt reifuð, greining Konráðs S. Guðjónssonar er tilgreind með tölum sem lesandi getur flett upp, Eurostat og EU-SILC eru nefnd með ártali, og danska bidrag-kostnaðinum er lýst af nákvæmni sem sjaldan sést í íslenskri umræðu um húsnæðisvexti. Tilvísun í úrskurð Sø- og Handelsretten í september 2025 er dæmi um heimildavinnu sem margir leiðarar sleppa.

Þeim mun meira stingur í augu að greinin brýtur sína eigin reglu. Hún hrekur, réttilega, samanburð á föstum dönskum 3,5% vöxtum og breytilegum íslenskum vöxtum sem villandi. Nokkrum málsgreinum síðar er svo teflt fram „vel yfir 7%“ vöxtum á bundnum innstæðum hérlendis án þess að minnast einu orði á verðbólgu eða raunávöxtun. Sami galli, öfug átt. Ritstjórn sem gagnrýnir nafnvaxtasamanburð þarf að standast hann sjálf.

Röksemdin um húsnæðiseign er veikasti hlekkurinn. Að spyrja hvers vegna fleiri búi ekki í eigin húsnæði í ESB fyrst lánsféð sé ódýrt er sett fram eins og hún svari spurningunni, en hún gerir það ekki. Leigumarkaðshefð Danmerkur og Þýskalands, húsnæðisstefna, skattalegt umhverfi og lýðfræði skýra þennan mun að stórum hluta. Að láta vaxtastig eitt bera skýringuna er nákvæmlega sú einföldun sem greinin sakar andstæðinga sína um.

Einn sannreynanleikagalli í heimildakeðjunni: mat Seðlabankans og AGS er ekki sótt beint í frumgögnin heldur í greinargerð Jóns Helga Egilssonar og Ernu Bjarnadóttur. Hvorugt þeirra er hlutlaus milliliður í þessari deilu, og lesandinn fær enga vísbendingu um afstöðu þeirra. Athugasemdir Seðlabankans við gjaldmiðlaskýrslu stjórnvalda og úttekt AGS eru opinber gögn; það hefði verið einfalt að vísa beint í þau. Sama á við um Heiðar Guðjónsson, sem er kynntur sem stjórnarformaður Íslandsbanka og fjárfestir, en ummælin eru sótt í viðtal í Frjálsri verslun og standa ómótmælt.

Krugman-kaflinn er efnislega réttur en valkvæmur. Greinin nýtir skrif hans um Ísland eftir hrun af nákvæmni, en sleppir því að Krugman hefur um árabil verið almennt hlynntur evrópskri samruna og að röksemd hans um sveigjanlegt gengi er sett fram sem kostnaðar- og ábatamat, ekki sem afdráttarlaus dómur. Að para hann við Friedman gefur röksemdinni pólitíska breidd sem heimildirnar bera ekki alveg.

Að lokum, minni háttar: ein málsgrein birtist tvítekin orðrétt. Það er prófarkalestur, ekki blaðamennska, en dregur úr trausti á vinnubrögðum í texta sem hvílir á nákvæmni.

Ein heimild stýrir allri fréttinni: yfirlýsing Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur. Hún er rétt eignuð og bein tilvitnanir eru skýrt merktar, sem er lágmarkskrafa og henni er fylgt. Þar við lýkur hins vegar blaðamennskunni. Sviguminnskotin „[í dag]“ sýna svart á hvítu að efnið er sótt í færslu sem skrifuð var degi áður og fært í fréttabúning án þess að nokkru sé bætt við: hvorki viðtali, gagnaöflun né samhengi frá öðrum. Þegar miðill hefur enga skyldu til að endurbirta efni orðrétt þarf eitthvað að koma til viðbótar, og hér gerir það ekki.

Balansinn er kjarni vandans, og hann er sérstaklega alvarlegur vegna tímasetningarinnar. Á kjördegi í umdeildri þjóðaratkvæðagreiðslu birtir miðillinn boðskap annars fylkingarinnar, í kappræðuformi og með hvatningarorðum í lokin, án þess að leita nokkurra viðbragða frá þeim sem hvetja til þess að hafna viðræðum. Rök gegn upptöku viðræðna, um fullveldi, sjávarútveg, landbúnað eða kostnað ferlisins, eru einfaldlega ekki nefnd nema sem það sem ráðherra kallar „hræðsluáróður“. Lesandi sem hefur þessa frétt eina til viðmiðunar fær einhliða mynd.

Framsetningin gengur lengra en að endursegja. Millititillinn „Loforð ríkisstjórnarinnar haldið“ er staðhæfing, ekki tilvitnun, og hún tekur undir sjálfsmat ríkisstjórnarinnar. Undirtitillinn um „landslið“ tekur upp myndhverfingu úr kosningabaráttunni og gerir hana að fréttamáli miðilsins. Sömuleiðis ganga fullyrðingar um lægri vexti, lægri fjármagnskostnað og „dýrustu matarkörfuna“ óáreittar í gegn. Fréttin merkir þær reyndar sem rök Já-fylkingarinnar, sem er henni til hróss, en enginn hagfræðingur, engin tölfræði og engin gagnrök fylgja.

Það sem vantaði var ekki flókið: eitt símtal í talsmann Nei-fylkingarinnar, ein tilvísun í kannanir eða kjörsóknartölur frá fyrri atkvæðagreiðslum, eða stutt yfirlit um hvað ferlið kostar og hversu langan tíma það gæti tekið. Upplýsingarnar um kjörstaði og talningu í lokin eru gagnlegar en breyta ekki heildarmyndinni: hér er kosningaboðskap pakkað inn sem frétt.

Fyrst um umgjörðina: greinin er birt undir flokknum Fréttir > Innlent þótt hún sé óumdeilanlega málflutningur hagsmunaaðila. Inngangurinn tekur skýrt fram að höfundur sé stjórnarmaður í Evrópuhreyfingunni, og það er til hróss, en flokkunin sjálf er ritstjórnarleg ákvörðun sem getur villt um fyrir lesanda sem flettir yfirlit yfir innlendar fréttir á kjördegi. Skoðanaefni á að vera merkt sem skoðanaefni.

Röksemdafærslan er annars vel byggð og ber vott um raunverulega hugsun. Snúningurinn á fullveldishugtakinu, að EES-samningurinn feli í sér fullveldisframsal fremur en aðild, er efnisleg röksemd sem stendur á eigin fótum og greinin viðurkennir að evran sé „ekki töfralausn“ og að öll fyrri skref, NATO, EFTA, EES, hafi verið umdeild. Þetta er ekki hrópandi einstrengingslegur texti.

En tveir hornsteinar textans eru ekki sannreynanlegir innan greinarinnar. „Það liggja beinlínis fyrir yfirlýsingar af hálfu mótaðilans“ um skilning á sérstöðu Íslands í sjávarútvegi og landbúnaði: hverjar yfirlýsingar, frá hverjum, hvenær? Sama gildir um „loforð um að aðlögun að regluverki ESB muni ekki hefjast nema aðildarsamningur taki gildi“. Þetta er einmitt sá punktur sem er hvað mest umdeildur í íslenskri Evrópuumræðu og hann er lagður fram sem staðreynd án nokkurrar tilvísunar. Ein setning með nafni, dagsetningu eða skjali hefði breytt öllu.

Þá er fullyrðingin „Evran hefur alstaðar skilað þessum árangri þar sem hún hefur verið tekin upp“ óþarflega afdráttarlaus. Reynsla Grikklands, Portúgals og Spánar á evrukrísuárunum er hluti af sama gagnasafni og höfundur nefnir hana ekki. Vitnað er í „langflesta hagfræðinga“ án þess að nefna einn; vaxtasamanburðurinn, „tvö- til þrefalt hærri en gengur og gerist í Evrópu“, er trúverðugur en ósannreynanlegur af textanum einum. Í skoðanagrein má draga stórar línur, en tölur eiga sér heimild.

Ritstjórnarlega hefði mátt lágmarka skaðann með tvennu: skýrari merkingu sem skoðanaefni og með því að birta samhliða grein úr gagnstæðri átt á sama degi. Hvorugt sést hér.